Dina Minggu ing Pasar Tradisional

Minggu esuk, Arif tangi luwih awan tinimbang biyasa. Srengéngé wiwit madhangi bumi, lan swarane manuk pada muni rame ing wit jambu mburi omah. Sawisé adus lan sarapan sega gurih karo sambel terasi, Arif diajak bapaké menyang pasar tradisional sing ana ing tengah désa.

Perjalanan menyang pasar ora adoh, mung limang belas menit nganggo pit. Ing dalan, Arif krasa seneng amarga udan wingi ndadekaké hawa seger lan ijo royo-royo. Tekan pasar, suasanane rame banget. Wong-wong padha dodolan lan tuku kabutuhan saben dina. Ana sing dodolan sayur, ana sing dodolan woh-wohan, ana uga sing dodolan jajanan lawas kaya gethuk, jadah, lan cenil.

Arif mlayu menyang penjual jajan tradisional. Dheweke tuku gethuk lan klepon nganggo dhuwit sangu sing diwenehi ibuné. Nalika nyicipi klepon, gula jawa ing njeroe njeblug nganti metu ing cangkemé. Rasane legi lan enak banget. Arif banjur crita marang bapaké, “Pak, aku kepengin ngerti carane nggawe klepon.” Bapaké mesem lan mangsuli, “Mengko tak jalukaké ibumu mulang masak, ben kowe luwih ngerti panganan Jawa.”

Sakwise tuku kabutuhan omah, bapaké ngajak Arif mampir ing warung kopi pinggir pasar. Arif pesen es teh, dene bapaké pesen kopi tubruk panas. Saka kono, Arif bisa ndeleng kepadhetan pasar lan krasa yen pasar tradisional nduwèni kehangatan lan kebersamaan sing ora ketemu ing toko gedhé utawa swalayan.

Nalika bali menyang omah, Arif nggawa pengalaman anyar sing migunani. Dheweke ora mung ngerti carane wong-wong dodolan lan tuku, nanging uga luwih paham yen budaya pasar tradisional kudu dijaga lan dilestarekaké. Kanggo Arif, dina Minggu kuwi dadi wektu sing nyenengaké lan ora gampang dilalekaké.